• Saturday April 4,2020

Globus pallidus

De globus pallidus, ook wel het pallidum genoemd, bevindt zich in het centrale deel van de hersenen, waar het verantwoordelijk is voor het activeren van alle bewegingen van het menselijk lichaam. Vanuit deze functie wordt het toegewezen aan de basale ganglia (basale kernen), die tot het cerebrum behoren en zich onder de hersenschors bevinden.

Wat is de globe pallidus?

Historisch gezien is het pallidum een ​​onderdeel van het diencephalon. Zijn vertaalde uit Latijns-Duitse naam is "bleke bal". Deze naam verwijst naar het microscopisch bijna kleurloze uiterlijk van de globus pallidus, die bestaat uit veel grote en opvallende pigmentarme zenuwcellen.

Het wordt in de hersenen omgeven door de putamen, het zogenaamde shell-lichaam, en wordt ervan gescheiden door een lamel van witte stof. De witte stof bestaat uit onderling verbonden zenuwvezels, die de informatiestromen door de verschillende hersengebieden geleiden. Deze lamel is de lamina medullaris lateralis (externa). Bovendien scheidt de interne medullaire medulla (interna) het pallidum in een lateraal of extern deel (globus pallidus lateralis) en een mediaal of intern deel (globus pallidus medialis). Deze twee gebieden van de "bleke bal" vervullen elk verschillende taken.

Deze kunnen worden omschreven als bewegingsbevorderend (pars externa) en bewegingsremmend (pars interna). Hier heerst echter, volgens de functie van het pallidum, het bewegingsbevorderende gedeelte, dat uiteindelijk wordt omgezet in concrete fysieke activiteiten. Zo fungeert de globus pallidus als een link naar het striatum (streeplichaam) evenals de thalamus (tussenliggende hersenen), waaruit de bewegingsimpulsen uitgaan.

Naast putamen en pallidum behoort het caudaat (caudaat) tot de kerngebieden van de basale ganglia. Ze maken het verschil voor de regulering van het gehele motorsysteem van de mens. Het pallidum ligt het verst in het hele gebied van de basale ganglia. De putamen past zich dan aan een schijfvorm aan, die op zijn beurt als een staart door het caudaat wordt omgeven. Daarom komt de naam staartkern voor de caudate nucleus.

De afzonderlijke kernen van de basale ganglia worden van elkaar gescheiden door vezellichamen evenals in relatie tot de diencephalon. Deze vezelmassa's worden medisch ook interne capsule genoemd (Capsula interna). Deze capsule strekt zich uit in de vorm van zeer smalle stroken, ook tussen het caudaat en het putamen, en daarom draagt ​​het striatum de bijnaam striplichaam.

Anatomie en constructie

De globus pallidus ontvangt de bewegingsremmende impulsen van het striatum, de bewegingsbevorderende impulsen van de thalamus. De sterkere bewegingsbevorderende commando's gaan weer naar Thalamus. Dit verklaart het overwegend actieve effect op het bewegingsapparaat van het organisme.

Tegelijkertijd fungeren de basale kernen collectief als een filtersysteem dat op elk moment gewenste en mogelijke bewegingen mogelijk maakt, waardoor ongewenste of gewoon onmogelijke bewegingen worden voorkomen. De subtiele balans tussen remmende en stimulerende beweging is de specialiteit van de globus pallidus. Beide eigenschappen samen maken het uiterst gecompliceerde feedbackproces duidelijk dat duizenden keren per minuut plaatsvindt als onderdeel van de motorische activiteit van een persoon.

Functie en taken

Deze feedback is positief en wordt een neuronale lus genoemd. Zodat het niet leidt tot overmatige opwinding van het motorsysteem, zijn constante "dempers" in de vorm van bewegingsremmende impulsen noodzakelijk. Deze demping wordt geleverd door het buitenste palliatieve element met de zogenaamde subthalamische kern (Luys-lichaam). Deze kern in de middenhersenen stuurt opwindende signalen naar het binnenste pallium, waar ze worden omgezet in remmende synapsen.

Deze negatieve feedbacklus vertraagt ​​de activiteit van het hele motorsysteem en voorkomt dat het uit de hand loopt. Als een dergelijke "feedbackcatastrofe" zou optreden, bijvoorbeeld door de subthalamische kern te vernietigen, zouden patiënten een overschrijding van oncontroleerbare, atypische en epilepsie-achtige ledemaatbewegingen ervaren. Deze effecten worden "ballismen" genoemd, afgeleid van het Griekse woord "ballein" (toss). Je kunt zeggen dat een persoon plotseling zo misleid is in het openbaar alsof hij ballen schopt of handballen gooit. Mogelijke gevaren voor medemensen hebben zo'n getroffen persoon uit het zicht en op zichzelf kan hij deze bewegingen niet in het minst voorkomen.

ziekten

De basale ganglia met het pallidum als hun spil beheersen niet alleen de gehele zogenaamde vrijwillige motorische vaardigheden, maar zijn betrokken bij het complete systeem van alle uiterlijk waarneembare prestaties van mensen. Ze hebben dus betekenis voor actiegebieden zoals drive, initiatief, planning, participatie, spontaniteit en wilskracht.

Als de gecompliceerde communicatiekanalen in de basale koralen worden verstoord, kan een voortijdige degeneratie (veroudering) van aangetaste zenuwcellen het gevolg zijn. Deze gebeurtenissen kunnen bijvoorbeeld leiden tot de symptomen van de ziekte van Parkinson. Andere mogelijke neurologische aandoeningen zijn multisysteematrofie (MSA), meerdere dystoniesyndromen, de ziekte van Huntington, ADHD en het syndroom van Tourette. In het bijzonder veroorzaakt deze degeneratie van de ziekte van Parkinson bewegingsverlies (hypokinesie), posturale instabiliteit, veranderingen in spierspanning, verminderd reukvermogen en tremor.

De eerdere schade van de basale ganglia kan dergelijke symptomen al in de vroege ontwikkelingsfase van de kindertijd veroorzaken, bijvoorbeeld na hersenschade als gevolg van zuurstoftekort. De afzetting van koper in de basale kernen kan de ziekte van Wilson veroorzaken, een ziekte die complexe motorische en psychologische defecten veroorzaakt. Herhaalde dwanghandelingen kunnen ook worden verklaard door tekortkomingen in de bol van de globus pallidus. Aldus worden de zogenaamde ticstoornissen gekenmerkt door het feit dat foutieve omschakeling van de basale ganglia altijd een onregelmatige beweging plaatsvindt, die is vastgelegd in het dagelijkse gedrag van de patiënt en later niet meer kan worden vermeden.


Interessante Artikelen

dinatriumfosfaat

dinatriumfosfaat

Natriummonohydrogeenfosfaat is een van de laxeermiddelen. Het wordt meestal samen met natriumdiwaterstoffosfaat gebruikt. Wat is natriummonohydrogeen fosfaat? Natriummonohydrogeenfosfaat is een van de laxeermiddelen. Natriummonohydrogeenfosfaat wordt ook natriummonohydrogeenfosfaat genoemd. Voor de behandeling van constipatie wordt het actieve ingrediënt samen met natriumdiwaterstoffosfaat toegediend, ook natriumdiwaterstoffosfaat genoemd.

geurige brandnetel

geurige brandnetel

De brandnetel is voor ons als medicinale plant tamelijk onbekend, omdat hij zijn thuis heeft in de zogenaamde Nieuwe Wereld. In toenemende mate wordt het ook in Europa in de keuken gebruikt als specerij. Evenzo voor indigestie, luchtweginfecties en menstruatiestoornissen gebruikt men ondertussen de bladeren van verschillende Duftnesselarten

koolhydraten

koolhydraten

De koolhydraten vormen een belangrijke groep fysiologische energiebronnen. De groep stoffen die het gevolg is van fotosynthese is goed voor het grootste deel van de biomassa op aarde. Wat zijn koolhydraten? De koolhydraten vormen een belangrijke groep fysiologische energiebronnen. De groep stoffen die het resultaat is van fotosynthese is goed voor het grootste deel van de biomassa op aarde en is een bestanddeel van verschillende voedingsmiddelen

ionkanaal

ionkanaal

Een ionkanaal is een tansmembraan-eiwit dat een porie in het membraan vormt en ionen door het membraan laat gaan. Ionen zijn elektrisch geladen deeltjes, ze kunnen positief zijn maar ook negatief geladen. Ze staan ​​in constante communicatie tussen de cel en zijn omgeving of een andere aangrenzende cel. Wa

baby op maat

baby op maat

Redders zijn kinderen die een zieke oudere broer of zus helpen. Ze fungeren als een soort magazijn voor reserveonderdelen, daarom is deze methode erg controversieel. Als een kind bloed of weefsel nodig heeft, kan dit worden afgenomen van de 'hulpverlener', die genetisch gematcht moet zijn aan het zieke kind

mineralisatie

mineralisatie

Bij mineralisatie worden mineralen ingebed in hard weefsel zoals tanden of botten voor verharding. In het lichaam is er een constant evenwicht tussen mineralisatie en demineralisatie. Bij een mineraalgebrek of andere mineralisatiestoornissen is dit evenwicht verstoord. Wat is de mineralisatie? Bij mineralisatie worden mineralen ingebed in hard weefsel zoals tanden of botten voor verharding